ที่1 ของใจ
บูโดกัน

ใครบางคนก็บอก วันเวลาหมุนไป
มักจะมีสิ่งใหม่ รอเราไปค้นเจอ
เป็นความจริงตลอด วันเวลาหมุนไป
เคยมีคนใหม่ๆ จากวันที่ไม่มีเธอ

ไม่ว่าโลกนี้ อะไรมันเปลี่ยนแค่ไหน
แต่ใจของฉันไม่เปลี่ยนเลย

เธอยังเป็นที่ 1 ของใจ รู้ตัวไว้เลย
ความทรงจำเก่าๆ ไม่เคยลบเลือนหายไป
ผ่านไปแล้ว จบไปแล้ว จบนานแล้ว
แต่ดูเหมือนใจไม่เคยรักใครได้อย่างเธอ

ใคร ใคร ใคร ที่ผ่านเข้ามา ไม่นานก็ไป
เธอคนเดียวต่างหาก ที่ตัวฉันยังสนใจ
จะวันนี้ จะวันนั้น จะวันไหน
จะเป็นเมื่อไรไม่เคยรักใคร เธอคนเดียว

พอฟังเพลงเก่าๆ มันก็คิดถึงเธอ
ถึงเมื่อไรก็เธอ เธอ เธอ เธอเรื่อยไป
ไปในที่เก่าๆ มันยังมีภาพเธอ
ถึงเมื่อไรก็เธอ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

ไม่ว่าโลกนี้ อะไรมันเปลี่ยนแค่ไหน
แต่ใจของฉันไม่เปลี่ยนเลย

เธอยังเป็นที่ 1 ของใจ รู้ตัวไว้เลย
ความทรงจำเก่าๆ ไม่เคยลบเลือนหายไป
ผ่านไปแล้ว จบไปแล้ว จบนานแล้ว
แต่ดูเหมือนใจไม่เคยรักใครได้อย่างเธอ

ใคร ใคร ใคร ที่ผ่านเข้ามา ไม่นานก็ไป
เธอคนเดียวต่างหาก ที่ตัวฉันยังสนใจ
จะวันนี้ จะวันนั้น จะวันไหน
จะเป็นเมื่อไรไม่เคยรักใคร เธอคนเดียว

ใคร ใคร ใคร ที่ผ่านเข้ามา ไม่นานก็ไป
เธอคนเดียวต่างหาก ที่ตัวฉันยังสนใจ
จะวันนี้ จะวันนั้น จะวันไหน
จะเป็นเมื่อไรไม่เคยรักใคร นอกจากเธอ
นอกจากเธอ นอกจากเธอ....

วันนี้เมื่อ8ปีก่อน

เด็กผู้หญิงคนนึงได้เดินเข้าไปในโรงเรียนแห่งใหม่

ทุกสิ่งทุกอย่างดูจะเป็นสีเทาซีดๆ

มีแต่ใบหน้าของผู้คนที่ไม่คุ้นเคยเต็มไปหมด

แต่เธอไม่สามารถถอยหลังกลับไปขึ้นรถคันนั้นได้อีกแล้วนี่นา

ก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วก็เดินขึ้นห้องเรียนอย่างเหนื่อยหน่าย

วันนี้เมื่อ 7 ปีก่อน

เด็กผู้หญิงคนเดิมก็ยังคงเรียนอยู่ที่นั่น

แต่ทว่า ทุกอย่างเริ่มเป็นสีเหลืองจากๆ

ปะปนแทรกแซมด้วยสีส้มสดใสและสีแดงอ่อนๆ

เป็นครั้งแรกที่เธอตั้งใจมาโรงเรียน

เพื่อที่จะมาคุยกับเค้า...

วันนี้เมื่อ 6 ปีก่อน

เด็กผู้หญิงคนนั้นป่วย

ไม่สามารถไปโรงเรียนได้

เพื่อนของเค้าโทรมาหา ถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง

"เค้า" เป็นห่วงนะ รู้มั๊ย?

เป็นครั้งแรกที่ยิ้มอย่างมีความสุขที่สุด

รีบแต่งตัว ใส่รองเท้าแล้ววิ่งออกจากบ้านไป

มองเห็นโรงเรียนที่แต่งแต้มสีใหม่เป็นสีเขียวปนทอง

วันนี้เมื่อ 5 ปีก่อน

เด็กผู้หญิงได้รู้ความในใจของเค้า

ดูเหมือนว่าโลกทั้งโลกของเธอเป็นสีรุ้ง

สีม่วงแสบตา กับฟ้าและน้ำเงินที่สวยงามมาจากไหนไม่รู้

ได้แต่นั่งยิ้มอยู่คนเดียว

พลางนึกถึงสัมผัสที่ได้จากเค้า

คำพูดที่ได้จากเค้า

ความรู้สึกดีๆที่ได้จากเค้า

แค่นี้ก็ทำให้หน้าของเธอแดงไปหมด

หัวใจเต็นตึกตักราวกับจะหลุดออกมานอกอก

วันนี้เมื่อ 4 ปีก่อน

ทุกสิ่งทุกอย่างย้อนกลับมาเป็นสีเทาอีกครั้ง

การแยกย้ายและลาจาก ทำให้เธอได้เจอกับเค้าน้อยลง

ทำให้ไม่สามารถพูดคุยกันได้แบบเมื่อก่อน

ทำให้ความรู้สึกว่ารัก น้อยลง...

วันนี้เมื่อ3ปีก่อน

เด็กผู้หญิงไม่ยอมไปโรงเรียน

เหตุเพราะเกิดเรื่องราวในรั่วสีทองนั่น

ทำให้โลกที่เป็นสีเทาอยู่แล้ว กลับหม่นหมองลง

ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนกับเป็นรูปเรขาคณิตบิดเบี้ยวที่ไร้ศิลป์

แต่...

ทันทีที่ได้ทักทายหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานาน

"ตั้งใจเรียนเข้าละ พยายามเข้านะ แล้วอาจจะเจอกันที่มหาวิทยาลัย"

สามประโยคนั้นทำให้เด็กผู้หญิงไปโรงเรียนอีกครั้ง

และ...ได้เจอกับเพื่อนที่สำคัญที่สุดถึงสองคน

วันนี้เมื่อ 2 ปีก่อน

ภาพของเค้าในหัวใจเริ่มจะเลือนลาง

ไม่ได้ทักทาย ไม่ได้ติดต่อหากัน

ราวกับเส้นฟางเส้นสุดท้ายได้ขาดสะบั้นลง

เด็กหญิงจำไม่ได้เลยว่า เคยมีเค้าอยู่ในหัวใจ

วันนี้เมื่อ 1 ปีก่อน

เด็กหญิงต้องไปเรียนในที่ใหม่

ทุกอย่างรีเซ็ตกลับไปเหมือนเมื่อ8ปีก่อน

แต่ดูท่าจะย่ำแย่กว่า

คิดโน้นคิดนี่มากมาย

เดินโซซัดโซเซ ไร้หลักแหล่ง

ร้องไห้ราวกับโลกจะแตกสลาย

วันนี้...

เด็กผู้หญิงได้ไปเจอภาพเก่าๆ

ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นนึง

รอยยิ้มที่จางหายไปนานปรากฏขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง

มันทำให้มุมปากของเด็กผู้หญิงคลียิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

หัวใจที่อยู่ด้านซ้ายเต็นแรงและเร็วขึ้นมาหนึ่งจังหวะ

ไม่ว่าเมื่อไหร่...รอยยิ้มของเค้า

ก็ทำให้เด็กหญิงมาความสุขเสมอ

มันทั้งชวนโล่งใจ สบายใจ อิ่มเอมใจ

แม้ว่า...ตอนนี้จะไม่ได้เป็นอะไรกันอีกแล้วก็ตาม

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม

ไม่ว่าจะได้เจอกับใครมากมายก็ตาม

แต่เค้า...คือที่ 1 ของใจ